امروز: پنج شنبه, ۲۰ مرداد ۱۴۰۱ - 11 August 2022

آخرین اخبار

اخبار برگزیده

کد خبر: 173566
تاریخ انتشار: سه شنبه, ۱۲ بهمن ۱۳۹۵ ۱۰:۴۴
اختصاصی هشدارنیوز/

تأملی بر تخریب قالیباف در روزنامه آرمان؛ چند می‌گیری گریه کنی؟

به گزارش هشدارنیوز شهادت حادثه پلاسکو و شهادت آتش‌نشانان گرچه برای همه مردم ایران بسیار دردناک بود اما بودند لاشخورهایی که این حادثه را محل تلافی و تسویه‌حساب سیاسی از رقیب خود قراردادند. ازجمله این لاشخورها، روزنامه وزین آرمان بود.

مرور سه تیتر این روزنامه نشان می‌دهد که یک رسانه تا کجا می‌تواند غرق در فساد و حامی بی‌عدالتی شود. در ادامه به بررسی این سه تیتر می‌پردازیم تا مشخص شود برخی از رسانه‌های اصلاح‌طلب کمترین ارزشی به آرمان انقلاب و ارزش انسانی نداشته و صرفاً به دنبال بهره‌برداری سیاسی از هر موضوعی هستند؛ جایی که در روزهای اخیر نام لاشخور سیاسی بر آن نهاده شد.

قبل از مرور این سه تیتر؛ بد نیست با فیلم «چند می‌گیری گریه کنی» کمی آشنا شویم:

این فیلم اولین ساخته بلند شاهد احمدلو (1384) با حضور مرحوم منوچهر نوذری درواقع تلنگری به مخاطب است. «چند می‌گیری گریه کنی»روایت یک پیرمرد است که می‌خواهد مراسم کفن‌ودفن و تشییع خود را قبل از فرارسیدن مرگش ببیند. اما نقش اول این فیلم (مرحوم نوذری) به دنبال این است که مراسم خود را هرچه باشکوه‌تر برگزار کند و برای رسیدن به این خواسته پول می‌دهد تا دیگران گریه کنند.

حال همین داستان را در مورد روزنامه‌ها و رسانه‌های حزبی تصور کنید. تا سه تیتر روزنامه آرمان را مورد بررسی قرار دهیم:

1- قالیباف،قالیباف استعفا،استعفا

اولین و برجسته‌ترین تیتر روزنامه آرمان همین جمله است: قالیباف،قالیباف استعفا،استعفا. جالب است که نویسنده متن هیچ دلیل و برهانی برای استعفای قالیباف نداشته و ناخودآگاه این جمله را چندین بار تکرار می‌کند.

2- فائزه هاشمی: مبارزه برای حقوق زنان دائمی است

تیتر دوم آرمان: فائزه هاشمی: مبارزه برای حقوق زنان دائمی است؛ ما دقیقاً نمی‌دانیم که فائزه هاشمی از کدام حق‌وحقوق زنان حرف می‌زند که در این جامعه رعایت نمی‌شود. حقوق کار، حقوق رانندگی، حقوق همسری، حقوق تحصیل، حق طلاق، حق مسکن و ... ازجمله حقوقی هستند که جامعه ایران در این زمینه پیشرو بوده است تا جایی که می‌توان گفت اگر کشورمان به لحاظ توسعه اقتصادی رتبه مناسبی در جهان ندارد، اما به لحاظ رعایت حقوق زنان جزء چند کشور اول جهان است. جای دور نه؛ پیشنهاد می‌کنیم خانم فائزه هاشمی نگاهی به همین کشورهای اطراف خودمان بیندازد که کمترین حقوق را برای زنان قائل نیستند.

3-کار به همسر و دختر آقای وزیر کشید!

آرمان در دفاع از نعمت زاده تا آنجا پیش می‌رود که تخلفات نعمت زاده وزیر صنعت را به خصومت شخصی نسبت می‌دهد. نویسنده با تعجب به موضوع تخلفات وزیر نگاه کرده و ذهن مخاطب را با پیش کشیدن دعواهای سیاسی منحرف می‌کند.

البته به نظر می‌رسد منظور آرمان از همسر و دختر وزیر این خبر باشد:

"مرد 1000 میلیارد تومانی دولت یازدهم، رئیس هیات مدیره یا نایب‌رئیس حداقل 17 شرکت خصوصی است و به‌صورت غیرمستقیم (از طریق همسر، دختران و دیگر افراد) کنترل 16 شرکت دیگر را حفظ کرده است."

احتمالاً نویسنده روزنامه آرمان نامه احمد توکلی به جهانگیری برای عزل نعمت زاده و دعواهای اخیر نعمت زاده با بیژن زنگنه نیز می‌خواهد کتمان کند.

زمانی که آرمان تلاش نعمت زاده برای درنوردیدن رانت‌های حوزه پتروشیمی و مالکیت شرکت‌های میلیاردی را به خصومت شخصی تعبیر می‌کند؛ مشخص است که منافع سیاسی بر همه‌چیز رجحان دارد.

مرور سه تیتر آرمان نشان می‌دهد رسانه‌ای که دغدغه مردم را ندارد به‌راحتی همه واقعیت‌ها به تخیلات و حقیقت‌ها را به‌دروغ تبدیل می‌کند. یکجا لاشخوری سیاسی می‌کند و از هر حادثه‌ای به دنبال تغذیه است. جایی هم به هزار وسیله سعی می‌کند گناه نابخشودنی را با سلام‌صلوات تمام کند.

وقتی پول و قدرت جایگزین دغدغه‌های مردمی می‌شود، دیگر جایی برای استیفای حق نمی‌ماند و بی‌مهابا آدمی یاد جماعتی می‌افتد که در فیلم «چند می‌گیری گریه کنی»؟ برای یه مشت سکه حاضرند گریه کنند؛ بر سر و روی خود تیغ بیاندازند، ناله و شیون کنند و حتی ممکن گاهی «شعبون بی‌مخ» گروه‌های سیاسی بشوند.

در رسانه‌ای که نام و نشانی از مردم نیست، باید گفت: «چند می‌گیری گریه کنی»؟



+ 9
I_DONT_LIKE_IT - 7

بازدید: 823

تعداد نظرات: 0
منتشر نشده: 0

کد امنیتی
کد جدید