امروز: یکشنبه, ۰۷ خرداد ۱۳۹۶ - 28 May 2017

پنجره

نظرتان در مورد این عکس چیست؟
بازار داغ تجمع‌ها؛ مجلس پاسخگو نیست (تصاویر)
شیوع شرم‌آور تجاوز جنسی به پسران نوجوان در افغانستان
ما ریشخند جهانیان شدیم، چرا انکار می‌کنید (تصاویر)
مشاور ۱۲ساله آقای وزیر را خوب بشناسید

اشتراک خبر نامه

آخرین اخبار

کد خبر: 166322
تاریخ انتشار: چهارشنبه, ۲۹ دی ۱۳۹۵ ۱۲:۰۶
دسته: پنجره
پرینت
ایمیل

شیوع شرم‌آور تجاوز جنسی به پسران نوجوان در افغانستان

به گزارش هشدارنیوز خبرگزاری فرانسه به قلم آنوج چپرا گزارشی از سوء استفاده جنسی از نوجوانان افغانستان تهییه کرده که بسیار تلخ و زننده است، در این گزارش می خوانیم:

در تابستان ۲۰۱۶ میلادی، گزارشی در مورد سو استفاده طالبان از برده های جنسی مذکر نوشتم که به عنوان ترفندی برای کشتن مقامات پلیس توسط طالبان به کار گرفته می شوند. این ماجرا از قربانی شدن دوگانه پسران افغان توسط طرف های درگیر این کشور حکایت دارد. آن گزارش که توسط خبرگزاری فرانسه منتشر شد، موجی از واکنش ها را در پی داشت.

اشرف غنی، رئیس جمهور، برنامه جامع تحقیقی را به راه انداخت و وعده داد که برای نیروهای افغان که کودکان را مورد سو استفاده جنسی قرار دهند، اشد مجازات را اعمال خواهد کرد. واکنش اشرف غنی موجب شد تا برخی از قانونگذاران آمریکایی درخواست اتمام “بچه بازی” نهادینه شده یا همان آزار جنسی پسران توسط نیروهای افغان تحت حمایت ایالات متحده را مطرح و پیشنهاد اعمال تحریم بر علیه نیروهای پلیس مجرم را مطرح کنند.

بین خودمان بماند که برخی از مقامات عصبانی افغانستان مرا متهم کردند که «تلاش می کنم اسم و رسم بدی برای افغانستان رقم بزنم» که خب البته بحثش اینجا نیست.

در ۱۳ مورد از آن گزارش هایی که تهیه کرده بودم، ردپای شیوع مخفیانه “آدم ربایی” را دیده می شد.

این پسران در روز روشن از خانه هایشان، مزارع کشت تریاک و یا زمین بازی ربوده شده اند.

نکته غم انگیز این است که فرماندهان پلیس که باید مجرمین را تعقیب قانونی کنند، خودشان مرتکب چنین جنایاتی می شوند. این مسئله موجب می شود تا خانواده های قربانیان هیچ راه فرار قانونی برای مبارزه با بچه بازی در اختیار نداشته باشند؛ هیچ ساز و کاری برای آن ها وجود ندارد تا علیه پلیس های سو استفاده گر اعلام شکایت کنند زیرا آن ها طرف به ظاهر مثبت درگیری های افغانستان محسوب می شوند.

مردی اهل ولایت هلمند که برادر زن نوجوانش توسط پلیس ربوده شده بود، به من گفت: «برای کمک باید نزد چه کسی برویم؟ طالبان؟»
عمل “بچه بازی” که در افغانستان به چشم همجنسگرایی به آن نگاه نمی شود، باعث شده تا فرماندهان پلیس برای اثبات برتری خود به یکدیگر به شکلی رقابتی به این فرهنگ خشن و زننده روی بیاورند زیرا هر فرمانده تلاش می کند تا پسر دارای ظاهر بهتری را برباید.
 یکی از مقامات ارشد امنیتی ولایت هلمند به من گفت: «بسیاری به دنبال “پسران آفتاب ندیده اند.” اصطلاحی که برای زیبایی شان به کار می رود.» در جامعه ای که بین جنسیت ها کاملا حصار کشیده شده، دارا بودن پسران زیبا با لباس های “زنانه” می تواند به شکلی نشانه جایگاه اجتماعی، قدرت و مردانگی این افراد باشد.

همین مسئله موجب شده تا خانواده ها لباس های کثیف و گِلی بر تن پسرانشان کنند تا از گزند پلیس ها در امان بمانند. یک فعال حقوق بشر در ولایت هلمند به من گفت: «شیوع بچه بازی در حال تخریب جامعه ما است. فرزندانمان دارند به شکلی بزرگ می شوند که فکر می کنند تجاوز به پسرها امری عادی است.»

برخی از ماموران پلیس حتی “تاراج” خود را به صورت عمومی به رخ دیگران می کشند.

غم انگیزترین و دردناک ترین روایت را از زبان “سردار والی” شنیدم. او پس از چند ماه جستجو برای یافتن پسر ربوده شده اش، به ناگهان توانست در بازار شلوغ منطقه گرشک در ولایت هلمند پسرش را ببیند. من هم بیشتر پرونده ها را در همین منطقه تهیه کردم.

سردار والی از اعماق وجود دلش می خواست به سمت پسرش برود تا او را نزد خودش نگه دارد، اما اصلا جرات نزدیک شدن نیروهای پلیس اطراف پسرش را نداشت. سردار والی به من گفت: «نگاهش کردم تا اینکه کاملا محو شد. مادرش مرتب غم و غصه می خورد و یک بند گریه می کند: پسرمان را برای همیشه از دست داده ایم.»

درد از دست دادن فرزند در بردگی جنسی با نگرانی نحوه اسارتش دو چندان می شود زیرا آدم ربایان برای اینکه آن ها را بیشتر مطیع خود کنند، به افیون معتادشان می کنند.

از آن بدتر اینکه ممکن است این پسران به خطوط مقدم جنگ اعزام شوند زیرا شمار تلفات پلیس در جنگ با طالبان افزایش یافته و آن ها مشکل کمبود نیرو دارند. حتی ممکن است که آن ها در جریان تیراندازی و حمله شورشیان طالبان به ایستگاه های بازرسی کشته شوند.

یک مقام رسمی با توجه به حملات پیشین اضافه کرد: «گاهی اوقات تنها راه ممکن برای فرار پسران برده جنسی معامله با طالبان است: مرا آزاد کنید و در عوض به شما کمک خواهم کرد تا سر و اسلحه فرمانده سو استفاده گر را مال خود کنید.»

با این وجود، تنها دلخوشی دردناک برخی از خانواده ها این است که می دانند تنها نیستند. روستاهای مختلف مملو از قربانیان “بچه بازی” است؛ بسیاری از این قربانیان هنگامی که ریش هایشان درآمد، آزاد شدند؛ البته امکانش وجود دارد که آن ها در آینده به عنوان سو استفاده گر و نه قربانی وارد این چرخه باطل شوند.

اما تقریبا تمام خانواده هایی که با آن ها گفتگو داشتم، تمام امیدشان را از دست داده بودند – تنها یک خانواده خوش شانس موفق شده بود که به کمک یکی از مامورین اطلاعاتیِ آشنا و صاحب نفوذ پسر ۱۱ ساله شان را پس از ۱۸ روز آزاد کنند.

آن مامور اطلاعات به من گفت: «خانواده قربانی خواهان اجرای عدالت بودند اما به آن ها توصیه کردم که هر چه زودتر از هلمند فرار کنند زیرا آن ها دوباره سراغ پسرشان خواهند آمد. بچه بازی در افغانستان جرمی نیست که مجازاتی داشته باشد.»/کوتاه شده از فرادید



+ 3
مخالفم - 0

بازدید: 1082